Błękitny Meczet wycieczka

Strona Główna

Błękitny Meczet

Błękitny Meczet (właściwie Meczet Sułtana Ahmeda, tur. Sultanahmet Camii lub Sultan Ahmet Camisi ) - zbudowany z polecenia sułtana Ahmeda I meczet w Stambule, który jest jednym z ostatnich, a zarazem najwspanialszych przykładów tzw. "klasycznego okresu" sztuki islamskiej w Turcji.

Historia

Budowę meczetu, w 1609, rozpoczął w towarzystwie urzędników państwowych sam, 19-letni wówczas, sułtan Ahmed I, którego ambicją było stworzyć budowlę wspanialszą od stojącej w pobliżu Hagia Sofii. Zgodnie ze swoim zwyczajem pracował on aż do zmęczenia. Projektantem nowej świątyni, która miała stać się najważniejszym meczetem Imperium Osmańskiego był Sedefkar Mehmet Ağa, uczeń Sinana.

O wadze świątyni świadczyło również jej położenie - bezpośrednio przy Pałacu Topkapi. Swego znaczenia nie stracił on nawet po tym, gdy siedzibę sułtana przeniesiono do Pałacu Dolmabahcze. Przez cały okres istnienia Otomańskiej monarchii rolę imperialnej świątyni dzielił z nieco starszym Meczetem Sulejmana.

Opis

Meczet wzniesiony na planie niemal kwadratu (51,65 m x 53,40 m) znajduje się na sporym placu, do którego wiedzie pięć bram. Na tym zewnętrznym dziedzińcu znajdują się również midha dla wiernych (midha na wewnętrznym dziedzińcu pełni jedynie rolę ozdobną). Z zewnętrznego placu trzy bramy prowadza na wewnętrzny dziedziniec otoczony krużgankami wspartymi na 26 kolumnach i przykrytymi sklepieniami w postaci 30 kopuł. Na wewnętrznym dziedzińcu znajduje się, wspomniana już ozdobna midha, zaś we wschodniej jego części medresa.

W czterech narożnikach meczetu, oraz na dwóch narożnikach wewnętrznego dziedzińca ustawiono łącznie sześć minaretów. Według jednej z opowieści, sułtan Ahmed aby przebłagać autorytety w Mekce zapłacił im za siódmy minaret. Według innej historii sześć minaretów to wynik nieporozumienia pomiędzy sułtanem a architektem. Otóż opisując minarety sułtan miał użyć słowa "altın" oznaczajace coś złotego, zaś Sedefkar, przypadkiem bądź specjalnie, miał uznać, że nie może chodzić sułtanowi o niepraktyczne wieże ze szczerego złota i zrozumiał to słowo jako "altı", czyli "sześć".

Do wnętrza meczetu prowadzą trzy wejścia, dwa z zewnętrznego dziedzińca i jedno z wewnętrznego. Świątynię przykrywa kopuła o średnicy 22,4 m, która wznosi się 43 m ponad poziom posadzki. Podtrzymują ją cztery półłuki i cztery pendentywy rozpięte między czterema filarami, które z powodu swojej średnicy (5 m) nazywane są niekiedy "słoniowymi nogami". Uzupełniają ją cztery półkopuły. Świało do wnętrza meczetu wpuszcza 260 okien, w których niestety nie zachowały się oryginalne barwne szyby.

Wzdłuż ścian biegną galerie, które ozdobione są 21 tysiacami fajansowych płytek z manufaktur w Izniku, których utrzymane w błękitnej tonacji roślinne ornamenty dały meczetowi jego popularną nazwę. Mihrab i minbar wykonano w białym marmurze, zaś posadzki wyściełają miękkie czerwone dywany. Należy zauważyć, że jest to nie tylko atrakcja turystyczna ale i czynny meczet. W związku z tym część modlitewna oddzielona jest od części dla turystów, którzy wchodząc do wnętrza muszą, zgodnie z muzułmańska tradycją, zdjąć buty oraz okryć kolana i ramiona (do tego celu służą błękitne chusty wypożyczane przy wejściu do meczetu).